Titel: Het Gouden Ei
Auteur: Tim Krabbé
Druk 31, 2009, Prometheus Amsterdam
ISBN 978 90 446 1352 0

Het boek begint vrij standaard. Twee verliefde mensen, Rex en Saskia gaan op vakantie naar het zonnige zuiden. Ze gaan opweg naar een hotel in Nuits St. Georges, waar hun hotel is. Zoals in de meeste boeken die ik tot nu toe gelezen heb beginnen aan het begin van het boek de metaforen al. “Gelijkmatig als ruimteschepen bewogen de cabines vol toeristen zich over de lange brede weg naar het zuiden.” Deze metafoor is overduidelijk bedoelt om de horden auto’s aan te geven, maar creeërt wel een sfeertje in het boek, je leert de hoofdpersoon meteen herkennen en je voelt de situatie.

Het boek bouwt vanaf het begin al wel een bepaalde spanning op die je naar de volgende bladzijde trekt. Rex en Saskia stoppen bij een tankstation om te rusten en een drankje te halen. Saskia gaat de drankjes halen, maar blijft verdacht lang weg. Net zoals een nerveus persoon gaat de hoofdpersoon alles wat hij in zijn omgeving ziet omschrijven. De bomen, de auto’s, alles wordt bekeken om te zien of het verdacht kan zijn. Vol spanning lees je mee en voel je werkelijk wat de hoofdpersoon voelt.

In de hierboven beschreven passage doet Krabbé trouwens precies wat een boek moet doen: mensen zo goed mogelijk beschrijven. Dat is hier heel goed gelukt. Rex gaat mensen ondervragen precies zoals dat in het echt zou gebeuren. Eerst precies de route volgen die Saskia gelopen zou hebben. Het is allemaal heel gedetailleerd. Die details trekken mij in het verhaal, in ieder geval dit deel van het verhaal.

Het deel dat erna komt speelt zich enkele jaren later af, waar hij met een andere vriendin op een camping in Zuid-Frankrijk staat. Ze hebben Franse vrienden ontmoet. Hier boeien de details me niet zoveel. Waar het eerst ging over hoe Saskia ontvoerd had kunnen zijn, gaat het nu over het effect dat Lieneke, de andere vriendin, aan het badmintonshuttletje geeft in een vriendschappelijk wedstijdje. Ik vind dit niet zo heel interessant om te lezen, ik vraag me af of er mensen zijn die heel erg om dát soort details geven.

Op een raar moment, in hoofdstuk 3, springt het verhaal ineens naar de kant van de ontvoerder. Aan het begin wist ik dit niet, ik had dan ook wat hulp nodig om te ontdekken dat het nu over een andere persoon ging. Deze kant is daarentegen wel interessant om te lezen, om te lezen hoe alles is gegaan, achter je eigen rug om. En ik gebruik hier je eigen rug om nog maar eens duidelijk te maken hoe je meeleeft in de hoofdpersoon.

Het einde van het boek is dermate schokkend dat ik het eerst zelf niet kon geloven. De moordenaar biedt Rex aan om te voelen wat Saskia ook voelde. Hij gaat akkoord. Hij drinkt wat slaapmiddel. Een tijd later word hij wakker. Tussen zes plankjes, precies zoals Saskia. Een vreemd einde, de conclusie van een onopgelost raadsel. Nadien heeft niemand Rex en Saskia ooit nog gezien. Ze waren compleet van de aardbodem verdwenen.

Kort samengevat vind ik dat je het boek een ‘snack’ kunt noemen. Het is een kort boekje waar je je heerlijk in kunt inleven. Het verhaal springt soms van de hak op de tak, vooral bij hoofdstukwisselingen, waar een onbekend aantal jaren worden overgeslagen, maar als je de rode draad dan weer terug hebt, leest het verhaal heerlijk verder. Om deze reden kan ik het boek aanraden, als lekker kort boekje om even te lezen, of als kort tussendoortje voor de mensen die dikke pillen gewend zijn. Gewoon een goed, compact verhaaltje.

Een aantal weken hadden we voorbereid, een toneelstuk voor CKV. Zelf zorgen voor alle rekwisieten, kleding, decor… een heel gedoe dus. Zelf de tekst schrijven, mensen een rol geven, zorgen dat mensen het leuk vinden. Dat duurt nog wel eventjes. En dan komt die avond, de avond van de opvoering.

De dag zelf begon als iedere andere dag. De gewone lessen volgen. Nederlands, natuurkunde, ANW. Tot het 7 en 8 uur, CKV begon. Er was al geregeld dat we direct in ons lokaal konden, dat was wel handig. Omdat onze ‘regisseur’ het belangrijker vond om eerst het decor op te bouwen en dan pas te oefenen waren er al ruim twee uren voorbij voordat we, de eerste keer op die dag, ons toneelstuk konden testen. Twee keer geoefend, meeste ging goed. Iedereen hongerig door het lange wachten, en omdat een paar pizza wilden en anderen gewoon een simpel frietje werd de groep opgesplitst, om 18:30u weer verzamelen bij het lokaal. Daar nog een paar keer geoefend, en toen kwamen, om iets voor half acht, de ouders en andere gasten binnenlopen. De eerste keer ging het toneelstuk goed, tweede keer net iets beter… toneel spelen geeft toch wel een soort kick, vooral als alles goed gaat. Ik heb tussen de voorstellingen door nog geprobeerd te kijken naar de andere, dat ging alleen niet heel goed omdat we al weer snel moesten omkleden voor ons eigen stuk. En voor je het doorhad was de laatste voorstelling al weer klaar. Zo snel mogelijk opruimen en daarna naar huis. Na dertien en een half uur op school te hebben gezeten, that is.

En nu ik er achteraf op terugkijk, was het best wel leuk, ondanks alle spanningen vooraf. Het was toch eigenlijk best wel gezellig.

Een foto komt nog. Het originele artikel: http://j.mp/bJVVD4